سوگواران تو امروز خموشند همه
 
که دهانهای وقاحت به خروشند همه
 
 گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست
 
 زانکه وحشتزدۀ حشر وحوشند همه
 
 آه ازین قوم ریایی که درین شهر دورو
 
 روزها شحنه وشب باده فروشند همه
 
 باغ را این تب روحی به کجا برد که باز
 
 قمریان از همه سو خانه به دوشند همه
 
 ای هرآن قطره ز آفاق هر آن ابر ببار
 
 بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه
 
 گر چه شد میکده ها بسته ویاران امروز
 
 مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه
 
 به وفای تو که رندان بلاکش فردا
 
 جز به یاد تو و نام تو ننوشند همه
 

دکتر شفیعی کدکنی