شب بود وقلم در دستان من

      چنانکه گیرند لجام ازتوسن

      بگفتم درآی بهمراه من

      که تا در آید رخوتت زتن

      به نجوا بگفتاقلم این سخن

      همی ندانم چه خواهی زمن

      به کجاروم دراین دل شب

      که تا برآرم خون دل به لب

      بگفتم مر افق گشودن تراست

      رهی زظلمت برافق رواست

      بگفت گرافق ایران زمین است

      همانا رسم آرش چنین است

      دراین ره باید دهی جان خویش

      تا مرز افق برانی به پیش

      بگفتم افق نه در بیشه هاست

      مراد از افق در اندیشه هاست

      بگفتا که این ره پرپیچ وخم است

      جعد وظرافت چون مو با هم است

      بسی قلمها درهم شکستند

      بسی قدمها بر هم ببستند

      بگفتم گرچه قلم شکستند

      ولیکن راهش هرگز نبستند

      قلم بدستان چو جان بر کف اند

      قلم ها همه صف اندرصف اند